„— Ani mi w głowie.
— To co tu robisz Chłopie, byliśmy przekonani, że cię dawno nie ma w tych stronach. Chodź, chodź do nas. Zabieraj ten cały majdan. O, dorobiłeś się drugiego konia A to dopiero!
— Gdzie obozujecie
— Przy tym najbliższym wozie. Tkwiliśmy tu prawie nos w nos i jeden o drugim nic nie wiedział. A to ci heca! No, zabierajmy się. Dopiero się ojciec ucieszy. I Jessie, i Jack.
Zagasili ogień, władowali rzeczy Karola na grzbiety obu koni, wyleli zagotowaną kawę (co było marnotrawstwem usprawiedliwionym jedynie szczęśliwym i niespodziewanym spotkaniem) i poszli. Abel miał rację. Obozowisko Heartów znajdowało się nie opodal.
Na triumfalny okrzyk Abla cała rodzina porwała się od ogniska, a potem działo się to, co zwykle dzieje się podczas nieoczekiwanego spotkania bliskich sobie ludzi, których los na długo rozłączył. Zadawano sobie nawzajem niezliczoną ilość pytań, i to nie czekając na odpowiedź. Wreszcie stary Heart zrobił z tym wszystkim porządek i nakazał Karolowi opowiedzieć o swych losach. Słuchali nie przerywając Samuel, pani Jessie, Abel i mały Jack. Kiedy opowieść dobiegła końca, Samuel zauważył
— Pewnie ci nie bardzo służyła ta indiańska opieka. Wyglądasz, przepraszam, jak... żebrak. Ubranie całe w strzępach, twarz obrośnięta, trudno poznać dawnego Karola.“(8)