„— Jestem pewien, że znalazłbyś w jakiejś starej pończosze cały skarb po ciotce, jakieś stare złote monety... ho, ho! Nie miała dość sporej sakiewki, żeby w niej ukryć wszysfkie swoje uciułane pieniążki...
— Tak pan sądzi
— Nie mam najmniejszej wątpliwości... ale pogadamy jeszcze o tym w swoim czasie... Dziś chodzi o to, abyśmy rzucili okiem na książkę doktora Gilberta.
— Mam ją w kieszeni.
— Ojczulku — wtrąciła Katarzyna — czy ojczulek dobrze się nad tym zastanowił
— Jeżeli się chce postąpić słusznie, nie ma, moje dziecko, potrzeby długo się zastanawiać nad tym — odpowiedział stary wieśniak. — Doktor życzy sobie, abym przeczytał jego książkę i szerzył zawarte w niej poglądy — a wjgc książka zostanie przeczytana, a jej zasady zostaną rozpowszechnione.
— A czy matka i ja — zapytała nieśmiało Katarzyna p będziemy mogły pójść na mszę
— Ależ idźcie! Jesteście kobietami. My, mężczyźni, to zupełnie co innego. Chodźmy, Pitou!
Pitou złożył ukłon pani Billot i Katarzynce, po czym ruszył za panem Billot niezmiernie dumny z tego, że go nazwano mężczyzną.
DŁUGIE NOGI, CHOĆ NIEZBYT NADAJĄ SIĘ DO TAŃCA, SĄ JEDNAK BARDZO POŻYTECZNE, GDY CHODZI O UCIECZKĘ
W stodole zebrało się sporo ludzi. Jak już o tym bjSa mowa, stary Billot cieszył się znacznym poważaniem u ludzik tórych zatrudniał, a chociaż często zbeształ, karmił ich jednak bardzo dobrze i szczodrze opłacał. Każdy więc chętnie przybył na jego zaproszenie. W owych czasach jakieś dziwne podniecenie opanowało narody. Usta ludzkie wypowiadały obce, nowe, niemal nieznane im dotąd słowa, jak wolność, niepodległość, wyzwolenie i, co dziwniejsze, słyszało się je nie tylko wśród ludu, lecz przede wszystkim wśród arystokracji, a głos, który jej wtórował, był nie tylko echem.“(9)