„— osaczony przez delegatów konwentu, po całonocnej dyskusji, głosował za porwaniem i zabójstwem. Młodzi, wychudli pułkownicy przemawiając cedzili przez zęby — Pański stryj. — Nad ranem po pijanemu napisał list «Uciekaj albo
umrzyj!» List rozminął się z pismem od Króla, który wzywał go do posłuszeństwa, łącząc ze sobą wyrazy na paryski manier «Tylkotymizostałeśjesuisunhommeperdupamiętajstaryczłowiek.» Zgniótł list, był już bardzo pijany, schwycił pułkowy papier i nabazgrał «Nie przychodź do teatru! Keller znalazł go śpiącego z policzkiem przyciśniętym do rozmazanych liter. Obudził go i powiedział — Niech się pan ogoli. — Milcząc, drobnymi ruchami rąk podarł splamioną kartkę i wrzucił do ognia.
Na kolacji u Luigich sześć osób, nie licząc suczki, po kolacji jeszcze sześć, dwie z dzieckiem w koszyku. Mgła jak żółtawy gaz zatykający oddech. Przywidzenia via Manzoni zamieniona w Nowy Świat. Miasto podobne do olbrzymiej pralni. Ta mgła jest ich własnością, są z niej dumni; trochę się z niej śmieją i trochę się jej boją. (— Powinno się mówić „mediolańska mgła" — twierdzi Franca — a nie żadna „londyńska"...) Błądzę, mylę ulice, włażę na maski samochodów. Taksówką na via Bianca di Savoia, stamtąd na via Revere. Co za nazwy! Kiedy je podaję kierowcy, mam wrażenie, że skanduję Horacego. A on nic, wrzuca bieg — przyzwyczajony. Z via Revere z powrotem do centrum, z Franca, Tonym i Yudi, przez skłębione we mgle Krakowskie Przedmieście i jakby Żabią przedwojenną; a potem nagle z pary występuje dom ze znajomą bramą, w nim wewnątrz masa światła i nakryty stół, na którym pojawia się ciemnoróżowa sztukamięs z kością (cudna polacca), cała w lokach tłuszczu i ogromna, ogromna! Przejęty jej bezkształtem i barwą przypominającą posadzki wawelskie, nie mogę oderwać od niej oczu. Leży przede mną rozdęta i dymiąca, obłożona kiszkami i włoszczyzną, surrealistyczniebarokowoszlachecka, ugotowana żywcem — Królewna Banialuka! Cucina polacca, fantastyczny stwór“(6)