„Były to przeważnie wielkie, podłużne barki z piaskiem, o lekko ściętych końcach; czarna farba burt zrudziała już od wody, w środku barek ciemniały głębokie luki na ładunek. Długie sznury z bielizną rozciągały się od dzioba łodzi do steru. Piaskarz wpychał drąg w grząski muł na dnie, opierał go o swe ramię i naciskał z takim wysiłkiem, że aż skręcał się wpół. Łódź ślizgała się pod nim naprzód. Jego żona, przysadzista, jędrna i rumiana kobieta, siedziała bez ruchu z tyłu lodzi i obsługiwała niezgrabny, drewniany ster. Dzieci bawiły się z psem na pokładzie, zbiegając co chwila na dół do nędznej kajuty, która stanowiła ich mieszkanie.
Dom pastora Strickera był, podobnie jak inne, w stylu typowo flamandzkim. Miał wąską fasadę, trzy piętra, a na szczycie wieżyczkę z okienkiem. Faliste ornumenty wiły się między oknami. Z okna na poddaszu sterczała belka z długim żelaznym hakiem.
Ciotka Wilhelmina przywitała Vincenta i zaprowadziła go do jadalni. Na ścianie wisiał tu portret Kalwina pędzla Ary Scheffera, na bufecie błyszczała srebrna zastawa. Ściany wyłożone były ciemną boazerią.
Zanim Vincent zdołał się oswoić z mrokiem panującym w pokoju, z kąta wysunęła się gibka, smukła dziewczyna i powitała go serdecznie.“(5)