„Czy zdołam Ci wytłumaczyć motywy mej ucieczki To nie jest łatwe, gdyż i dla mnie samego nae są one dostatecznie jasne.
Dziennik Johna Krafta wywarł na mnie, jak i zapewne na Tobie, przygnębiające wrażenie. Wyobrażałem sobie dokładnie tego nieszczęsnego, wrażliwego młodzieńca, rzuconego okrutną wolą profesora między bezduszne maszyny. W myślach widziałem go błądzącego samotnie po nieznanych drogach podziemnego świata... Potęga, szalone spiętrzenie rzeczy i wydarzeń i niedorzeczność wołająca o pomstę do nieba, niedorzeczność wszystkiego, co go otaczało!
Poczułem więc, że muszę stąd odejść, uciekać!
Jednocześnie paliła mnie ciekawość. Czy nigdy nie zobaczę tego zadziwiającego świata Bodaj jednym okiem...
A czego chce ode mnie profesor W jakim celu mnie zaprosił Nieświadomość była niepokojąca. Nie miałem żadnego realnego planu opuszczenia Instytutu. Zerwać kontrakt Niepodobna I Profesor nie zgodzi się na mój wyjazd przed terminem. Co więcej, obudzi to jego podejrzenie. A więc trzeba uciekać!
Rozmyślałem nad planem ucieczki. Przede wszystkim wybór drogi... Osiedle otoczone jest lasem... Czy można naiwnie przypuszczać, że zakonspirowany Instytut nie posiada czujnie chronionych granic Przypomniał mi się pewien ustęp z dziennika, a mianowicie ostrzeżenie Mary „Dalej nie można"! W tym coś jest. Lecz jak to ustalić, w jaki sposób uniknąć błędu“(7)