„Jesienią znów przyszli obaj myśliwi, adwokat i doktór. Tylko na pokaz nosili z sobą strzelbę i plecak, lecz psa z sobą nie zabrali i nic nie postrzelili.
Zapytali Daniela, czy nie zechciałby sprzedać swego szaletu, swego folwarku
— O, nie, — odparł im z uśmiechem.
— Więc i tego roku nie
— Nie. (
Wszak może powiedzieć, ile pragnie, może sam zażądać.
— Nie.
— Aha, —rzekli. Chłop z niego, uparty! myśleli pewnie. I zaczęli mu pod nos kurzyć, że mogą przecie nabyć szalet sąsiedni, tę drugą Torahuzę.
Przeciw temu Daniel nic nie miał.
Obszar jest tam tejże wielkości, leży tylko nieco wyżej, na płaszczyźnie, a nie na zboczu, z tem jedynie cała bieda.
— A czy to nie wszystko jedno — spytał Daniel. Nie, nie na ten cel, na jaki ją panowie kupić
pragną. Milczenie.
— Lecz, — rzekli, — góra jest tam przecież taka sama jak i tu, wszędzie dokoła są góry Torahuzy las na opał, woda, widok, czterysta metrów wysokości.
— Tak, — rzekł Daniel. Milczenie.
Więc nie ubiją z nim interesu
O, nie. Niech tak pozostanie, jak jest.
W kilka dni później rozeszła się, też całkiem słusznie, wieść, że hala sąsiednia została sprzedana, obaj panowie mówili prawdę. Chcieli założyć w górze sanatorjum, zakład dla chorych i słabowitych, nie byli to spekulanci, lecz dobroczyńcy i ludzie o wielkich planach. I razu pewnego, po paru tygodniach, kiedy Daniel wykopywał kamienie na odległym łęgu, usłyszał stuk topora od“(11)